« به نام همتای تنهایی ها »

   همیشه در رویاهایم با او بودم ام

                اورا می دیدم و اورا صدا می کردم

همیشه در رویاهایم دستم را در دستان گرمش می گذاشتم

                           او عاشقانه دستم را می فشرد

همیشه با او به باغی پر از گل می رفتم

       واو شاخه ای از گل سرخ عشق را به من می داد

                          چه رویای شیرینی بود

وقتی با هم در جادی زندگی با هم قدم می زدیم

چقدر شاعرانه بود وقتی کلمه ی ( دوستت دارم ) را برای هم زمزمه می کردیم

         وعشق را در چشمان همدیگر می دیدیم

                             رویاهایم را دوست دارم

زیرا فقط در رویا هایم اورا می بینم و او را احساسش می کنم

                 چه ساده عاشقش شدم

                           چه اسان در قلبم نفوذ کرد

دوستش دارم ......        اما نمی دانم چرا ؟؟؟

                              دوستش دارم ولی !!!

کاش ثانیه ها به سرعت سپری می شدند و روز وصال می رسید

                        ندای درونم را می شنوم...         حرف هایی می زند که آزارم می دهد

            می ترسم... دلهره دارم...

           دلیل این همه ترس را نمی دانم

   همیشه آرزو می کنم که روزی رویاهایم تحقق یابند

اما ندای درونم چیز دیگری می گوید

                          با این که می دانم دوست داشتن گناه است دوستش دارم

ولی همچنان می ترسم 

            ترسم از روز سیاهی است که بیایی و به بینی دیگر نیستم و بدانی که چه دیر آمده ای

                                        پایان